O, elm və maarifin qədim mərkəzlərindən olan Bakı şəhərində dünyaya göz açmış və burada elmi, dini və mədəni mühitin təsiri ilə formalaşmışdır. Ətrafındakı dini-intellektual çevrənin təsiri ilə hələ gənc yaşlarından təhsil almağa böyük maraq göstərmişdir. İlk mərhələdə Bakı alimlərindən ədəbiyyatın əsaslarını, dil və üslubun incəliklərini, həmçinin dini elmlərin giriş mərhələlərini öyrənmişdir. Bu zəmin onun gələcək elmi-sufi irəliləyişi üçün möhkəm təməl olmuşdur.

İlahi vəhyin dərinliklərinə varmaq, dini və fəlsəfi biliklərini genişləndirmək məqsədilə o, elmin və mənəviyyatın mərkəzlərindən biri olan İraqın müqəddəs şəhərlərinə – xüsusilə də Nəcəfə hicrət etdi. Nəcəf elmi hövzəsi tarix boyu İslam dünyasında ən dərin dini və fəlsəfi təlimlərin dərs verildiyi məkan olaraq tanınıb. Burada o, öz dövrünün böyük alimləri – Şeyx Molla Məhəmməd Fəzil İrvani və Mirzə Həbibullah Rəşti kimi məşhur müctəhidlərin tələbəsi oldu və onların himayəsində fiqh (İslam hüququ) və üsul (prinsiplər) elmlərində kamilləşdi.

Ancaq onun elmi səyləri yalnız nəqli (mətnə əsaslanan) elmlərlə məhdudlaşmadı. O, həmçinin əqli elmlər – məntiq, hikmət, kəlam və metafizika sahələrində də dərindən təhsil aldı. Bu istiqamətdə onun başlıca müəllimlərindən biri Əllamə Bərqani Əl-Salehi olmuşdur. Bu mərhələ onun elmi və mənəvi inkişafının zirvəsi hesab olunur, çünki bu təhsil onu ictihad – yəni şəriət məsələlərində müstəqil dini hökm çıxarma səlahiyyətinə çatdırdı. Bu məqam yalnız seçilmiş, yüksək dərəcəli alimlərə nəsib olan bir mərtəbədir.

Təhsil və mənəvi kamillik yolunu başa vurduqdan sonra o, doğulub boya-başa çatdığı vətəninə – Azərbaycana geri döndü. Burada cəmiyyətin dini ehtiyaclarını ödəmək, xalqı maarifləndirmək və onları düzgün islami yola yönləndirmək məqsədilə fəaliyyətə başladı. O, yalnız elmi müəllimlik fəaliyyəti ilə kifayətlənməyərək, həm də İslam işlərində məsul şəxslərdən biri kimi çıxış etdi.

O, dini məsələləri xalqa izah edir, şəri suallara fətvalar verir, ictimai və əxlaqi məsələlərdə insanlara yol göstərirdi. Onun fəaliyyəti təkcə məscid və mədrəsə divarları ilə məhdudlaşmırdı; o, bütün bir cəmiyyətin mənəvi həyatına yön verən şəxsiyyətə çevrilmişdi. Elm, təqva, hikmət və xidmət onun həyatını səciyyələndirən əsas sütunlar olmuşdur.